Μια τεράστια απώλεια για το Κισαμίτικο και χανιώτικο ποδόσφαιρο ευρύτερα.
Έφυγε από τη ζωή ο Θέμης Σεϊτανίδης που για 12 χρόνια (από το 1979-1991) τίμησε τη φανέλα του Κισσαμικού (έπαιξε μάλιστα δύο χρονιές και με την ομάδα του Πλατάνου). Ένας σπουδαίος αμυντικός με τεράστια προσφορά στην ομάδα της Κισσάμου και ευρύτερα του χανιώτικου ποδοσφαίρου, έφυγε σήμερα από τη ζωή, έχοντας δώσει μάχη με αρρώστια τους τελευταίους αρκετούς μήνες.
Αναφορά στο ποιος ήταν ο Θέμης Σεϊτανίδης κάνει ο συνάδελφος δημοσιογράφος Αντώνης Μουντάκης που υπήρξε και συμπαίκτης στον Κισσαμικό με τον εκλιπόντα.
Αναλυτικά:
Α ρε, Θέμη…
Δεν χρειάζεται να ψάξουμε πολύ για να αναζητήσουμε τον κορυφαίο Κισαμίτη ποδοσφαιριστή που αγωνίστηκε στον Κισαμικό από τα τέλη της δεκαετίας του ’70 μέχρι τις αρχές του ’90 (και όχι μόνο…) Ο Θέμης Σεϊτανίδης μπορεί να γεννήθηκε στη Μακεδονία, ωστόσο “πολιτογραφήθηκε” Κισαμίτης όταν ήρθε εδώ, παντρεύτηκε και δημιούργησε οικογένεια. Θυμάμαι, πρέπει να ήταν το 1979 όταν πρωτοφόρεσε τη φανέλα του Κισαμικού, προερχόμενος από μια ομάδα του Βορρά, τον Μακεδονικό Ασκού. Από τον πρώτο του αγώνα έδειξε ότι θα ήταν αυτός που θα άλλαζε τον ρου της ιστορίας της ομάδας του Καστελλίου. Στον πρώτο του αγώνα συνέθεσε δίδυμο στην άμυνα με τον Μιχάλη Λαμπρινάκη, τον “Ψηλό” από την Καληδωνία. Σε εκείνον τον αγώνα ο Κισαμικός βρέθηκε πίσω στο σκορ με 0-1 στο πρώτο ημίχρονό. Ώσπου, στο δεύτερο μισό του αγώνα ανέλαβε δράση ο Θέμης. Δύο φορές πήρε τη μπάλα από την άμυνα, πέρασε όποιος αντίπαλο βρέθηκε στον δρόμο του και πέτυχε ισάριθμα γκολ! Τελικό σκόρ 3-1, με τον Θέμη να έχει συμμετοχή και στο τρίτο γκολ. Ήταν ξεκάθαρο πλέον: ο Κισαμικός είχε βρει “λίρα εκατο” για τα επόμενα χρόνια. Καθιερώθηκε στο κέντρο της άμυνας, μαζί με τον “Ψηλό”, όμως αγωνίστηκε με επιτυχία τόσο στη μεσαία γραμμή όσο και στην επίθεση όταν χρειάζονταν. Ψάχνω να βρω σε τι μειονεκτούσε, αλλά μου είναι δύσκολο… Η ντρίπλα του απίστευτη, η δύναμη του σπάνια, το σουτ του άπιαστο. Τα έδινε όλα σε κάθε αγώνα, ακόμα και στις προπονήσεις για περισσότερα από 12 χρόνια με τη φανέλα του Κισαμικού. Με βαθιά συγκίνηση αποχαιρετώ έναν ακόμη μεγάλο συμπαίκτη μου. Τον Θέμη που πήγε να βρει τον Θανάση και τον “Τσίμπο” στα γήπεδα του παραδείσου. Καλό ταξίδι, captain…
