Κείμενο – καταγγελία από τη σελίδα e-kissamos
Ντροπή, υποκρισία και καθωσπρεπισμός:
Η εκκλησία διώχνει τον άστεγο στην Κίσαμο
Στον Τράχηλα της Κισάμου, εκτυλίχθηκε ένα επεισόδιο που αποκαλύπτει την πιο σκοτεινή όψη της τοπικής «ηθικής» και της υποτιθέμενης φιλανθρωπίας. Ένας συμπολίτης μας, πληγωμένος από τη ζωή και εγκλωβισμένος σε οικογενειακό δράμα, βρήκε προσωρινό καταφύγιο στην αποθήκη της εκκλησίας της Παναγίας. Εκεί, όχι μόνο ζούσε με αξιοπρέπεια, αλλά καθάριζε, φρόντιζε και κρατούσε ζωντανό έναν χώρο που η ίδια η Εκκλησία υποτίθεται πως αντιπροσωπεύει: την αγάπη, την αλληλεγγύη και την προστασία των αδυνάτων.
Κι όμως, οι «φύλακες της ηθικής» αποφάσισαν να τον διώξουν. Με ψευδείς προφάσεις και τη συνδρομή της αστυνομίας, τον εκδίωξαν σαν ανεπιθύμητο αντικείμενο. Η αγάπη έγινε καθωσπρεπισμός, η φιλανθρωπία μετατράπηκε σε τυπική υποκρισία, και το ευαγγέλιο σίγησε μπροστά σε φόβο, αδράνεια και ίσως συμφέροντα που δεν γνωρίζουμε αλλά όλοι υποπτευόμαστε.
Ο άνθρωπος αυτός βρέθηκε να κοιμάται κάτω από μια βάρκα στο λιμάνι, αποκαλύπτοντας με σκληρό τρόπο την υποκρισία της εκκλησιαστικής κοινότητας. Και ενώ κάποιοι επιδεικνύουν καθωσπρεπισμό και τάχα «σεβασμό» στην εικόνα της εκκλησίας, άλλοι με συνείδηση τον βρήκαν και του πρόσφεραν προσωρινή στέγη. Εδώ φαίνεται η πραγματική αγάπη: όχι λόγια, αλλά πράξεις.
Η Εκκλησία της Παναγίας στον Τράχηλα οφείλει να αναρωτηθεί: Τι σημαίνει «ελέησον» όταν διώχνεις τον φτωχό από την πόρτα σου; Τι αξία έχουν τα ράσα, οι τελετές και τα μεγάλα λόγια, όταν η ίδια η κοινότητα αποδεικνύεται ψυχρή και υποκριτική απέναντι σε έναν άνθρωπο;
Η ντροπή δεν είναι μόνο για αυτούς που έπραξαν, αλλά για όλους όσοι ανέχονται αυτή την υποκρισία. Γιατί όταν η Εκκλησία διώχνει τον ανήμπορο, χάνει και το νόημα που οφείλει να υπηρετεί.
