«Ό,τι προηγήθηκε ήταν ένα κακό όνειρο» λέει η Τζωρτζίνα Τσιχλάκη στο e-magazine της ΕΟΚ και στον Βασίλη Φουντουλάκη.
Η Χανιώτισσα παίκτρια, Τζωρτζίνα (ή Τζο όπως την αποκαλούν) Τσιχλάκη, είναι το χαρακτηριστικό παράδειγμα προσωπικότητας που όσο πληγώνεται, τόσο αναλαμβάνει δυνάμεις και ξανασηκώνεται. Πρόκειται για ένα κορίτσι, με πλούσιο ταλέντο, αλλά με άπειρες ατυχίες, στο πλαίσιο της επαγγελματικής ενασχόλησής της με το μπάσκετ το οποίο ωστόσο, βρήκε τα ψυχικά αποθέματα, ανέκτησε δυνάμεις και πλέον επιχειρεί να κάνει ένα restart! Και είναι μόλις 25 ετών…
Ξεκίνησε από τον ΟΑΧ σε ηλικία περίπου 10 ετών. Έπαιξε στον Πρωτέα Βούλας για 5 χρόνια όπου κατέκτησε 4 φορές το Πανελλήνιο Νεανίδων και τη 2η θέση στο Παγκόσμιο Σχολικό Πρωτάθλημα το 2017!
Μετά ο Κρόνος Αγίου Δημητρίου στην Α2 κατηγορία όπου πήρε άνοδο στην Α1 που έπαιξε κιόλας. Ακολούθησαν οι Εσπερίδες για μια χρονιά και ο ΟΑΧ για δύο χρονιές. Στον πρώτο χρόνο στα Χανιά κατάφερε τη συμμετοχή της ομάδας στο Final 4 του Κυπέλλου και την κατάκτηση της 3ης θέσης στο πρωτάθλημα. Αγωνίστηκε επίσης για την Εθνική ομάδα όλων των μικρών κατηγοριών (παγκορασίδες, κορασίδες, νεάνιδες και Νέες γυναίκες).
Οι ατυχίες και η προσπάθεια για ψυχολογική ανάταση
Τον Οκτώβριο του 2015 υπέστη ρήξη πρόσθιου χιαστού στο αριστερό γόνατο σε αγώνα νεανίδων με την ομάδα του Πρωτέα Βούλας. Επτά χρόνια αργότερα υπέστη ρήξη πρόσθιου χιαστού πάλι στο ίδιο γόνατο με την ομάδα του ΟΑΧ στην Α1. Ένα χρόνο αργότερα υπέστη κάταγμα στο 5ο μετατάρσιο στην αριστερή ποδοκνημική. «Χρειάστηκε να περάσω πάλι την πόρτα του χειρουργείου για 4η φορά και να κάνω εσωτερική οστεοσύνθεση με λάμα για την αποκατάσταση του. Από τον πρώτο τραυματισμό είπα στον εαυτό μου ότι θα επανέλθω πιο δυνατή, ότι στον αθλητισμό υπάρχουν ατυχίες και δύσκολοι τραυματισμοί αλλά όλα ξεπερνιούνται. Αν αγαπάς αυτό που κάνεις ότι εμπόδια κι αν βρεις στο δρόμο σου θα τα ξεπεράσεις. Πολύ σημαντικό ρόλο βέβαια έπαιξε κι η στήριξη που είχα από τους δικούς μου ανθρώπους, οικογένεια και φίλους όπου ήταν δίπλα μου κάθε στιγμή. Οι δικοί μου μένουν μόνιμα στα Χανιά κι είχαν έρθει στην Αθήνα να μείνουν μαζί μου για όλη την αποκατάσταση μου όπου ήταν 8 μήνες», λέει η Τζωρτζίνα Τσιχλάκη στο e-magazine της ΕΟΚ.
«Όταν δεν ήμουν καλά πάντα σκεφτόμουν γιατί ξεκίνησα, τι στόχους έχω, τι θυσίες έχω κάνει και πως θα δουλέψω για να ξεπεράσω το κάθε εμπόδιο»
«Θυμάμαι αξέχαστα και τα μηνύματα που είχα λάβει από το μπασκετικό χώρο στον πρώτο μου τραυματισμό, ήταν τόσα πολλά και τόσο υποστηρικτικά. Κατά τη διάρκεια της αποθεραπείας μου υπήρχαν πολλά σκαμπανεβάσματα ψυχολογικά κυρίως όταν προσπάθησα να επανέλθω μέσα στο γήπεδο και να παίξω με τις συμπαίκτριες μου. Υπήρχε μια περίοδος που ένιωθα σαν να μην έλειψα μια μέρα κι υπήρχε και περίοδος που ένιωθα ότι ξέχασα να παίζω και με έπιαναν τα κλάματα μέσα στην προπόνηση. Όταν δεν ήμουν καλά πάντα σκεφτόμουν γιατί ξεκίνησα, τι στόχους έχω, τι θυσίες έχω κάνει και πως θα δουλέψω για να ξεπεράσω το κάθε εμπόδιο. Δεν θεωρώ ότι είχα την κατάλληλη ψυχολογική στήριξη από την τότε ομάδα μου κι αυτό με έκανε ακόμα πιο δυνατή και πιο σκληρή», αναφέρει χαρακτηριστικά. «Ήμουν μια νεαρή αθλήτρια μόνη στην Αθήνα, συνεπέστατη στις σχολικές και μπασκετικές μου υποχρεώσεις αλλά παρόλα αυτά ένιωθα ότι η ομάδα είχε αλλάξει συμπεριφορά απέναντι μου λόγω του σοβαρού τραυματισμού μου. Ο τρόπος διαχείρισης και τα λόγια τους μου έδειξαν ότι δεν πίστευαν άλλο σε μένα κι ότι δεν πιστεύουν ότι αξίζω να είμαι μέλος της ομάδας που αγωνιζόταν στη Α1», αναφέρει με συγκίνηση η Τζωρτζίνα Τσιχλάκη.
Η επιστροφή στα Χανιά αλλά και πάλι τραυματισμός!
Όταν επέστρεψε στον ΟΑΧ και στα Χανιά, οι προσδοκίες για κάτι καλό ήταν κάτι παραπάνω από εμφανείς. «Οταν επέστρεψα στον ΟΑΧ σαν παίχτρια μετά από τόσα χρόνια ένιωσα ότι γυρίζω σπίτι μου. Είχαμε μια πάρα πολύ καλή ομάδα τότε, είχα πολύ χρόνο συμμετοχής στα παιχνίδια και θεωρώ ότι με βοήθησε να δείξω ότι βρίσκομαι ακόμα εδώ μετά από τους τραυματισμούς κι ότι μπορώ να παίξω. Μετά την επιτυχημένη πρώτη χρονιά επέλεξα να παραμείνω στην ομάδα, αλλά δεν εξελίχθηκε όπως ακριβώς περίμενα εφόσον τραυματίστηκα σοβαρά με ρήξη χιαστού πάλι στο ίδιο γόνατο! Η αντιμετώπιση της ομάδας πάλι δεν ήταν αυτή που περίμενα σαν παιδί που ξεκίνησε κιόλας τα πρώτα του βήματα στην ομάδα. Χειρουργήθηκα μετά από αρκετό καιρό κι αποφάσισα να παίξω στη Δάφνη Αγίου Δημητρίου στην Α2 ώστε να βρω τα πατήματα μου. Άλλη μια άτυχη χρονιά όπου σε κρίσιμο αγώνα έσπασα το μετατάρσιο στο πόδι μου κι έπρεπε να περάσω για άλλη μια φορά την πόρτα του χειρουργείου». Η ατυχία στο απόλυτο!
Ο Πανσερραϊκός και το νέο ευοίωνο ξεκίνημα!
Για την Τζωρτζίνα όλα αυτά, ίσως να ήταν και ένα κακό όνειρο! Φέτος συμμετείχε στον Πανσερραϊκό και την Α1 Γυναικών, έως και τα μέσα Δεκεμβρίου και πλέον αναζητά το επόμενο… βήμα της στο μπάσκετ γυναικών.
Η Τσιχλάκη στα 25 της έχει βιώσει εμπειρίες που άλλες μεγαλύτερες παίκτριες σε ηλικία και σε εμπειρίες δε θα βίωναν ποτέ στη ζωή τους! Εκείνη παλεύει και συνεχίζει, κυνηγώντας τα όνειρά της.
«Οι στόχοι μου ασχέτως τραυματισμών παραμείνουν ίδιοι. Έχω αφήσει πίσω μου τους τραυματισμούς, έχω δουλέψει πολύ το σώμα μου και το μυαλό μου κι είναι σαν να μην έχω τραυματιστεί ποτέ. Οι στόχοι μου είναι ίδιοι, να παίξω για την Εθνική ομάδα κάτι που το θέλω από πολύ μικρή και να παίξω στο καλύτερο επίπεδο στην Ευρώπη».
Σχολίασε δε και την αρνητική εξέλιξη με τον ΟΑΧ που αποχώρησε πέρυσι από την Α1! «Θεωρώ ότι είναι άσχημο να εγκαταλείπει μια ομάδα στη μέση της σεζόν το πρωτάθλημα για οποιονδήποτε λόγο. Δεν είναι μόνο ο ΟΑΧ που πέρυσι δήλωσε ότι δεν μπορεί να συνεχίσει για οικονομικούς λόγους, είναι κι άλλες ομάδες που βρισκόντουσαν χρόνια στην κατηγορία και δήλωσαν αδυναμία συμμετοχής την τελευταία στιγμή πράγμα που αλλάζει όλο το πρωτάθλημα. Οι ομάδες που συμμετέχουν γίνονται όλο και λιγότερες κι όταν δηλώνεται αδυναμία την τελευταία στιγμή, δεν είναι προετοιμασμένη οικονομικά καμία άλλη ομάδα να πάρει την θέση της. Ευτυχώς για την κοινωνία των Χανίων δημιουργήθηκε μια καινούργια ομάδα του Πλατανιά που ίσως κάνει κάτι καλό. Είναι καλό για την πόλη».
Η Τσιχλάκη έστω και παρά τη θέληση της, αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση στα νέα παιδιά, για το πώς πρέπει να αντιμετωπίζεται η ζωή και ο αθλητισμός. Το μόνο που πραγματικά ζητά η ίδια είναι να έχει υγεία…
Βασίλης Φουντουλάκης
