Παιδικό ποδόσφαιρο: Σκέψεις και προβληματισμοί ενός προπονητή που εργάζεται στα Χανιά

Άρθρο του Αλέξανδρου Μάντζιου, Διπλωματούχου προπονητή ποδοσφαίρου και απόφοιτου τμήματος Οργάνωσης και Διοίκησης Αθλητισμού Πανεπιστημίου Πελοποννήσου*

Ο παιδικός αθλητισμός αποτελεί σημαντικό κομμάτι στην ανάπτυξη του παιδιού, καθώς δε προσφέρει μόνο την εκμάθηση του αθλήματος. Καλλιεργεί αξίες, διαμορφώνει χαρακτήρες και διδάσκει το σεβασμό, τη συνεργασία και την υπευθυνότητα. Μέσα από τη καθημερινή ενασχόληση με το παιδικό αθλητισμό μου έχουν γεννηθεί διάφορες σκέψεις και προβληματισμοί για το ρόλο όσων συμμετέχουν σε αυτή τη διαδικασία όπως : Προπονητές, Γονείς, Ακαδημίες-Σύλλογοι και κυρίως των ίδιων των παιδιών. Σε αυτό το κείμενο θα αναφερθούμε για τη συμπεριφορά των γονέων.

 Ο ρόλος των γονέων στο παιδικό ποδόσφαιρο είναι πολύ σημαντικός και θα πρέπει να είναι κυρίως υποστηρικτικός για το παιδί αλλά και για την ακαδημία και το προπονητή. Ένα συχνό φαινόμενο είναι όλοι να έχουν άποψη για το πώς θα πρέπει να παίξει η ομάδα και το τί θα πρέπει να κάνει ο κάθε ποδοσφαιριστής , φωνάζοντας απ΄έξω στα παιδιά (δώσε πάσα, γύρνα να μαρκάρεις, σούταρε και άλλα πολλά). Θα πρέπει να γίνει αντιληπτό ότι αυτό το ρόλο τον έχει ο εκάστοτε προπονητής και τα παιδιά θα πρέπει να μάθουν να ακούνε το προπονητή τους την ώρα της προπόνησης ή του αγώνα και όχι τους γονείς. Επίσης οι πολλές πληροφορίες για ένα παιδί 8-12 ετών πιο πολύ το μπερδεύουν παρά το βοηθάνε, συγκεκριμένα πράγματα από έναν άνθρωπο (το προπονητή του).

Ένα σημαντικό tip επίσης , μετά από κάθε αγώνα να ρωτάτε το παιδί (πώς σου φάνηκε το ματς, το διασκέδασες). Αφήστε τα παιδία σας να  πουν την άποψη τους , θέλουμε να είναι σκεπτόμενα με άποψη και όχι άβουλοι άνθρωποι. Μη γίνεστε επικριτικοί (πχ δεν ήσουν καλός σήμερα, στη φάση ταδε γιατί δε σούταρες και έδωσες πάσα) και να μη ρίχνετε ευθύνες και κατηγορίες σε συμπαίκτες του γιού σας ή κόρη σας γιατί επηρεάζετε τα παιδιά χωρίς να το θέλετε και θα μάθουν αργότερα να κάνουν το ίδιο, στους συμπαίκτες – συμπαίκτριές τους.

Το παιδικό ποδόσφαιρο δε πρέπει να είναι ένα περιβάλλον όπου τα παιδιά καλούνται να ικανοποιήσουν τις προσδοκίες των μεγάλων, αλλά μέσα στο περιβάλλον αυτό θα χαρούν το παιχνίδι, θα μάθουν να κάνουν λάθη και να εξελίσσονται. Γιατί στο τέλος της ημέρας το σημαντικότερο είναι το παιδί να επιστρέφει στο σπίτι με ένα χαμόγελο και την ανυπομονησία να ξαναπάει στη προπόνηση.

*(ο Αλέξανδρος Μάντζιος, αυτή την περίοδο, εργάζεται ως προπονητής των ακαδημιών του Καλτσέτο στα Χανιά)