Η απώλεια του Νίκου Τούλη ήταν τεράστια για το μπάσκετ και όχι μόνο της Κρήτης.
Ο σπουδαίος προπονητής έφυγε από τη ζωή στα 67 του και η είδηση σκόρπισε θλίψη στην Κρήτη αλλά και στο ελληνικό μπάσκετ.
Με συγκινητική ανάρτηση τον αποχαιρετά η κόρη του, Κορίνα:
αγαπημένε μου πατέρα, δύναμη μου και αδυναμία μου. μπορεί να φεύγεις από την καρδιά σου αλλά θα είσαι για παντα ενα ανεξιτηλο κεφαλαιο στις καρδιες ολου του κοσμου της Κρητης και όχι μόνο.
είμαι τόσο τυχερή που είμαι κόρη σου και ελπίζω και εσύ το ίδιο να νιώθεις και να σε έχω κάνει περήφανο. είσαι μαχητής κλήθηκες από τοσο νέος και για τόσες πολλές φορές να αντιμετωπίσεις δύσκολες και άνισες μάχες αλλά πάντα με την αισιοδοξία σου και τη θέληση σου για ζωή έβγαινες νικητής.
και σήμερα νικητής είσαι γιατί ξέρω ότι έδωσες τα πάντα για ακόμα μια φορά .
σαν δυσκατάρριπτο θηρίο 30 χρόνια παλευες για σένα, για την μαμά μου , για εμένα, για όλους όσους ήταν δίπλα σου και σε αγαπούν!
όλοι οι φίλοι σου , καθως και οι φιλοι από το αγαπημένο σου άθλημα, γιατί οι 3 αγάπες σου ήταν η οικογένεια, οι φίλοι σου και το μπάσκετ, θρηνουν σήμερα.
είσαι τόσο αγαπητός και δεν περίμενα κάτι λιγότερο αν και θα προτιμούσα να μην το διαπιστωνα με αυτό τον τρόπο.
ξέρω ότι δεν θέλεις κανείς να στενοχωριεται αλλά πως είναι δυνατόν μπαμπά μου οποίος σε έχει γνωρίσει να μη σε έχει και εκείνος μέσα στην καρδιά του , όπως εσύ είχες χώρο στην δική σου για όλο τον κοσμο;
ένα τεράστιο ευχαριστώ στον γιατρο μα πανω απο ολα φιλο σου , κ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΦΑΝΟΥΡΑΚΗΣ που ήταν δίπλα σου από την πρώτη στιγμη και έκανε το καλύτερο δυνατόν για να έχουμε την τιμή να ζήσουμε μαζί σου όλα αυτά τα χρόνια.
σε λατρεύω και είμαι περήφανη που είσαι πατέρας μου , φίλος μου , δάσκαλος μου.ζεις από την σκέψη μου , την ψυχή μου ,το βλέμμα των παιδιών μου και σε ευχαριστώ για όλα όσα μου προσέφερες.
Η μαμά ,η οικογένειά μας και εγώ σας ευχαριστούμε για την αγάπη σας και την συμπαράστασή σας.
Συγκινητικός αποχαιρετισμός και από τον αγαπημένο του φίλο και προπονητή Μιχάλη Δασκαλάκη:
Νικο, Αγαπημενε μου Φιλε,
Δυσκολο να εκφρασω αυτο που νιωθω μεσα μου… Ο ψυχικος πονος βγαζει μονο δακρυα… Γι αυτο θα αρκεστω σ’ αυτες τις φωτογραφιες απο τις τοσες που εχουμε μαζι στο μπασκετ μεσα κι εξω απο τα γηπεδα, και στη ζωη, στα 50 χρονια που ημασταν φιλοι.
Μετα τις φυσιολογικες νεανικες σου ‘κουζουλαδες’, δημιουργησες μια υπεροχη, αγαπημενη οικογενεια και προλαβες, εστω για λιγο δυστυχως, να παιξεις με τα 2 εγγονακια σου που σ’εκαναν να ξεχνας το σοβαρο προβλημα της υγειας σου.
Ειχα τη τυχη να σ’εχω παικτη το 1973 και να διακρινω σ’έσενα μια ορθη σκεψη, διορατικοτητα, μεθοδικοτητα και σωστη οργανωση και ετσι σε προετρεψα αμεσως στην προπονητικη. Δε διαψευστηκα. Κι εγινες μετα προπονητης ολων μας!! Το 1980 σε πηρα στην ΓΕΗ (στην παρθενικη σου προπονητικη θητεια), σε σταματησα απο παικτη και εκανες την νεανικη ΓΕΗ καλυτερη ομαδα της 10ετιας του 80 στην Κρητη και εφερες τους εφηβους της το 84 στην 3η θεση στο Πανελληνιο πρωταθλημα (επιδοση ακαταρριπτη μεχρι σημερα). Το 1988 πηγες στο ΗΡΑΚΛΕΙΟ και το ανεβασες απο το τοπικο στην Α1 Εθν. το 1995 (1η ομαδα απο την Κρητη που το επιτυγχανει). Δικαια λοιπον σε θεωρουν τον καλυτερο προπονητη που εβγαλε η Κρητη. Αν δεν υπηρχε το προβλημα της υγειας σου θα πηγαινες ακομη πιο ψηλα.
Νικο μου,
Απο αυτους που αγαπησες πιο πολυ, : την οικογενεια σου που παντα φροντιζες, τους φιλους σου που πιστευες και το μπασκετ που υπηρετησες,
Καλο σου ταξιδι εκει που θα πας
Θα ζεις για παντα στις καρδιες μας!!!
